هرگاه که شهامت خود را از کف می دهی، مراقب باش. این حالت، نومیدی از عشق به خویش است، عشقی که مجروح شده است. شهامت نداشتن یعنی سپردن خود به نیروهای پلید.

هنگام رویارویی با خطر و مشکلات، هیچگاه پریشان نباش. از قدرت خداوند جان یاب و راست قامت بایست. خود را کودکی کوچک پندار که در دامن پر مهر خداوند قرار دارد. هیچ مادری نمی گذارد که فرزندش آسیب بیند. در میان مشقات و رنج، اندوه و درد، دوباره و دوباره به خود بگو:

مادر الهی! مادر الهی!

آن کس را که تحت حمایت توست میلیونها رنج را تاب خواهد آورد.

خداوند در کنار، همراه و درون شماست. او امروز نزدیکتر از دیروز است نزدیکتر از همه دوستان تان. او جان جانان است. نَفَس نَفَستان، ثروت و خردتان. او همه چیز شماست.

خداوندا! نه جویای قدرتم نه خواهان ثروت. نه لذت های این دنیا را می خواهم نه پاداش های آن دنیا را، بلکه آرزوی دامان نیلوفرین تو را دارم و خواندن نام مقدست را در هر نفسم.

سه کار را باید هر روز انجام دهید: نام خدا را ذکر کنید، هر آنچه را که پیش می آید بپذیرید و از آن لذت ببرید، به تهیدستان کمک کنید و به پرندگان غذا دهید. آنگاه متبرک خواهید شد.

آنچه خوشایند و لذتبخش است زودگذر است. همچون حباب روی آب. اما نیکی جاودانه است. فقط نیکی ماندگار است. به جستجوی نیکی باشید.

آیا به نظر نمی رسد که زندگی چون راز است و فراز و نشیبش فراسوی درک ما؟ پیرامون ما پلیدی وجود دارد. اما عیسی مسیح فرمود: "از پلیدی، نیکی می زاید". خیر قدرتمندتر از شر است. بیایید به خدا توکل کنیم و بدانیم که راههای او همه خرد است و عشق او یگانه حقیقت رخشنده زندگی.

اگر آنچه برای خویش می خواهم، با خواست خدا سازگار باشد، یاری ام کن تا خواست خدا را بخواهم، آنگاه در آرامش خواهم بود.

آیا مشتاقید که حضور خدا را احساس کنید و ندایش را به دل بشنوید؟ راه تسلیم را بپیمایید. تسلیم یعنی بدانیم، ما هیچ هستیم و او همه چیز. تسلیم یعنی تشخیص دهیم ما به تنهایی نمی توانیم کاری انجام دهیم بلکه خداوند یگانه فاعل است. بگذار که وسیله انجام خواست الهی باشم، مجرای لطف و رحمت او در دنیای درد و رنج. آن کس که خود را به خداوند تسلیم می کند ییوسته ایمن است. خداوند چنین کسی را هرگز ترک نمی کند و او هم هرگز خدا را ترک نمی کند.

فرد دانشمندی بود که سرانجام به عابد خدا تبدیل شد. می گفت: سالها به دنبال حقیقت بودم و جستجویم مرا به آغوش خداوند عاشق رهنمون کرد. زیرا که حقیقت عشق است و عشق خداست. قلبم نیایش می کند: خدایا مرا با عشق جاودانه، با خودت یکی کن.

گذشته، گذشته است. نمی توانم آن را تغییر دهم. آینده هنوز نیامده است چرا باید در مورد چیزهایی نگران شوم که شاید هرگز روی ندهند. بگذار در زمان حال که اکنون جاودانه است با سرور و کمال زندگی کنم. بگذار از هر آنچه روی می دهد شکرگزار باشم و بدانم که در سایه عشق الهی گام برمی دارم و بگذار هرآنچه مایه سرور و موفقیت دیگران است انجام دهم.

هنگام دعا، آن قدر با خدا حرف می زنیم که نمی توانیم پاسخ او را بشنویم. خاموش بودن را بیاموزیم تا بشنویم. تا زمانی که ندای او را نشنیده ایم، به ارتباط کامل با او نرسیده ایم.

از چرخش وقایع زندگی دلگیر مباش. بسیاری از این وقایع فراسوی درک ما هستند. تلاش برای فهم هدف خداوند باهوش محدودمان، مانند سنجش حجم اقیانوس با پیمانه است. بیایید سعی کنیم چراهای امور را درنیابیم. بیایید کاملا بپذیریم که در هر وضعیت نامطلوب، نیکی پنهانی برای همه وجود دارد.

امروز صبح دعا کردم: خداوندا! مرا موهبت اعتمادی عاشقانه و کودکانه بخش. همچنانکه کودک کاملا به مادر خویش اعتماد می کند، بادا که من نیز اعتماد و توکل به تو را بیاموزم.

توکل به خدا یعنی پذیرفتن خواست او در همه شرایط و وقایع زندگی. توکل به خدا یعنی مسرور شدن از هر آنچه روی می دهد. در بیماری و رنج، رسوایی، تنهایی، ورشکستگی، خطر، فلاکت و مرگ. بگذارید که قلب تان نجوا کند: حتی اگر مرا قربانی کند، باز به او توکل خواهم داشت.

اگر می خواهید که جاودانه شوید، ترک کردن را بیاموزید. ترک کردن حقیقی شعله ای است که در قلب فروزان است.

آیا می خواهید به کمال برسید؟ در این صورت هر روز را طوری سپری کنید که گویی آخرین روز عمرتان است.

به دنبال لذت نیستم، لذت ها مرا بیمار می کنند. ثروت نمی جویم، ثروت مرا به تملک خود در می آورد. خواهان قدرت نیستم، قدرت انسان را به تباهی می کشاند اما فقط به جان و دل تو را طلب می کنم خداوندم! پس مرا متبرک کن که هر روز زندگی ام به عنوان پیشکشی به درگاه تو باشد، بادا تو همراهی نادیده در همه راههای زندگی ام باشی!

هر روز ترجیحا در زمانی معین و مکانی ثابت در سکوت فرو روید. در ابتدا این کار بی معنا و اتلاف وقت به نظر می رسد. اما اگر به آن ادامه دهید، سکوت جان خواهد گرفت و از آن طریق می توانید حضور خدا را احساس کنید. آنگاه تشخیص خواهید داد که فرو رفتن در سکوت شاید ارزشمندترین فعالیت هاست.

راه پیروزی راه تعالی بخشیدن به خویش است. نباید با وسوسه ها بجنگیم، یا در برابر آنها مقاومت کنیم. باید وسوسه ها را پشت سر گذاریم و آگاهی و شعورمان را به درگاه نیلوفرین خدا ارتقاء دهیم. شاید کوشش های اولیه مان بی ثمر باشد، اما اگر مداومت داشته باشیم، پیروزی از آن ما خواهد بود.

ما سراسر روز مشغول هستیم. اما فقط مشغول بودن کافی نیست. باید دریابیم مشغول چه هستیم. زنبور مشغول است، پشه هم. زنبور تحسین می شود، اما پشه موجودی آزار دهنده است.

در هر آنچه انجام می دهید، هرگز فراموش نکنید که هدف زندگی عشق ورزیدن، تجلیل خدا و خدمت به مخلوق رنجدیده او است و پرنده ها و حیوانات نیز مخلوقات خداوند هستند.

هر فکر صورتی از انرژی است که در جهت نیکی یا بدی خود تولید می کنیم. با اندیشیدن به افکار بهشتی با نیروهای بهشتی مرتبط می شویم و شادی را احساس می کنیم و آفتاب سرور را هرجا که رویم، می تابانیم.

قلب من چرا ناشکیبایی؟ آن کس که از پرندگان، حیوانات و حشرات مراقبت می کند، آیا از تو محافظت نخواهد کرد؟ آن کس که از تو هنگامی که در زهدان مادر بودی نگهداری می کرد، آیا اکنون که به دنیا آمده ای از تو مراقبت نخواهد کرد؟

خدمت به پرندگان و حیوانات شاید شریفترین کاری است که بشر تا به حال در پیش گرفته است. اما دریغا، که تمدن ما بر پایه های ظلم به مخلوقات بی دفاع خدا قرار گرفته است که چون ما، اعضای خانواده خلقت هستند.

آیا روزی خواهد رسید که وجدان بشر چنان بیدار شود که آسیب رساندن به سایر موجودات و کشتن آنها آزار و قتل محسوب شود؟

زندگی چیست؟ موهبت شکوهمند خدا، آن را با اهداف بی ارزش، اعمال اشتباه و اراده ی بی ثبات به هدر ندهید. بلکه هر روز به درستی زندگی کنید. این راه پیروزی است، راه غلبه بر امیال سیری ناپذیر.

وقتی که می بخشید از صمیم قلب ببخشید. بخشش نیمه، به هیچ وجه بخشش محسوب نمی شود و دامنه لطفش فرد بخشنده و شخص بخشیده شده را دربر نمی گیرد.

امیال، نیروهایی ظریف و نهان هستند که عالبا هنگام ضعف و کم آگاهی به آدم هجوم می آورند. فقط امیال حیوانی نیست که بشر را به بیراهه می کشاند. میل به توجیه خود سبب می شود فرد بدگویی کند و یا زمانی که تصور می کند کسی مانع اوست، خشمگین شود. برای غلبه بر این حالات باید بکوشیم در همه حال حضور خدا را احساس کنیم. هرجا که هستیم، خداوند حضور دارد، ما را می نگرد و شاهد کوچکترین احساسات و افکار ماست. هر زمان که توسط احساسات و عواطف مختلف آشفته می شویم، باید به خود بگوییم: "خداوند مرا می نگرد" آنگاه آتش احساسات در درون ما خاموش خواهد شد و آرامش که در معرض نابودی بود دوباره برقرار می شود.

از میان بهترین تمرینات معنوی می توان به تواضع و پذیرش تحقیر اشاره کرد. غنچه تواضع بر خاک تیره تحقیر می روید. تواضع بدون تحقیر نمی روید و انسان عاری از تواضع چگونه خواهد بود؟ به کلام مردی مقدس گوش دهید:

آنکس که مرا تحقیر می کند،

دوست حقیقی من است.

زیرا دروازه های لطف بی انتهای خداوند را بر من می گشاید.

آرامش حقیقی را فقط می توان در دامن خداوند یافت. خداوند از ما دور نیست. درست همان جا که هستیم حضور دارد. وقتی که حضور عاشقانه او را دریابیم و در پس پرده سکوت با او ارتباط برقرار کنیم، از آرامشی عمیق سرشار خواهیم شد و سروری آرام را از خود ساطع خواهیم کرد. عشق خدا ما را پیوسته در بر گرفته است و ما هرگز تنها نیستیم.

افراد بسیاری در آزمایشگاههای تحقیقاتی کار می کنند و به دنبال کشف علاج بیماری ها هستند. آزمایشهای آنان عذابی فراوان برای حیوانات بیگناه در بر دارد. میمون ها و خوکچه ها و موشهای آزمایشگاهی متحمل دردهای فراوان ناشی از این آزمایشها می شوند.

دانش را نباید به شیوه های بیرحمانه کسب کرد. چنین دانشی در واقع نوعی نفرین است. چنین دانشی نیروهای نامطلوب را فعال می سازد و بشریت را به سوی بیماری و مرگ می کشاند. دانش اگر سرچشمه برکتی برای انسان است نباید با عذاب و شکنجه موجودات بی گناه کسب شود. دانش حقیقی از عشق و مهرورزی برمی خیزد. زندگی خود را بر پایه های عشق و دلسوزی بنا کنید.

قابل توجه خوانندگان عزیز

این پیام نظر نویسنده (جی پی واسوانی) است و با آنچه که در علم پزشکی به آن پرداخته می شود متفاوت است. اینکه کدام درست و کدام غلط است یا هر دو درست یا هر دو غلط است یا ... مسئله ای است که بستگی به دیدگاه هر کسی دارد.  

در اوج اشتیاق و هیجان، هیچگاه ملایمت، تواضع و دلسوزی خود را از دست ندهید. دعا کنید تا از تواضع، شکیبایی، ملایمت، پاکی و تعادل بیشتری برخوردار شوید.